प्रपोज... (कथा)

प्रपोज...!

"Hiii"
"Helloo..."
"कसे आहात?"
"छान!"
"काय करताय?"
"काहीच नाही. निवांत."
"मग! काही विशेष??"
"दुपारी तुमचा फोन आला होता. आता मेसेज आला. हेच विशेष..."
"का हो! कंटाळा आला ना?"
"कोणाचा?"
"नाही म्हणजे बोअर झालात ना?"
"बोअर? ते का म्हणून?"
"माझ्याशी बोलून."
"असे का वाटले?"
"तुम्ही offline झालात मध्येच. म्हणून तसं वाटलं."
"नाही. तसं काही नाही. मी प्रवासात आहे. त्यामुळे नेटवर्क गेले असेल."
"Okkk. Happy journy!!!"
"धन्यवाद...!"
"चला बाय."
"बरं... बाय..."
"आता कोण कंटाळले? बघा म्हणाले होते ना तुम्ही कंटाळलात म्हणून."
"नाही हो! तुम्ही बाय म्हणालात, म्हणून मीही बाय म्हणालो. मग कोण कंटाळले?"
"नाही नाही. मी कंटाळून नाही बाय केला. थोडीशी कामात आहे. घाईत होते म्हणून बाय केला."
"शाब्बास!"
"का? काय झालं?"
"बायका लई हुशार!!! त्यात तुम्ही तर फारच उशीर आहात!"
"लहानपणापासूनच..."
"अरे व्वा! कॉलर ताठ!!!"
"मग.. असायलाच हवी. पण असं का म्हणताय?"
"स्वतःला काही काम निघाले की, समोरच्याला कंटाळा आला का म्हणून विचारायचे. म्हणजे संवाद संपवण्याचे पातक तुमच्या माथी यायला नको. आपण गडबडीत असूनही मेसेज करायचा. वरून समोरच्याला काही अंदाज येऊ न देता. सगळे स्वतःच्या मनासारखे हवे, पण पुढच्याकडून वदवून घेणार."
"हा! हा! हा!"
"बरं ठीक आहे. चालू द्या तुमचे काम. माझं काय! मी प्रवासात आहे. अजूनही दोनेकतास निवांत आहे. बोलू परत कधी!"
"काही विशेष सांगणार आहात का?"
"मी काय सांगणार?"
"नाही. काही विशेष असेल, तर सांगा."
"कामात आहात ना! बोलू नंतर."
"नाही नाही. सांगा आता. झाले काम माझे."
"म्हटलं ना बायका लबाड असतात."
"सांगा हो आता. उगीच उत्सुकता ताणू नका."
"उद्या सांगतो. बाय."
"काही नको. आता माझ्या सहनशीलतेचा अंत पाहू नका."
"बरं ठीकाय. विशेष काही नाही. एक गंमत सांगतो."
"सांगा काय सांगायचं ते पटकन."
"ऐका तर...
  ये उन दिनो की बात है...
  जब सर पर बाल हुआ करते थे...!"
"ओहो! आता तर सांगूनच टाका सगळी कहाणी."
"एक लडकी थी दिवानी सी..."
"एक लडके पर वो मरती थी... हे माहितीय मला. पुढे..."
"चोरी चोरी चुपके चुपके गलियों से गुजरती थी..."
"कुछ कहना था शायद उसको...
जाने किससे डरती थी...! हेसुद्धा माहितीय. पुढे...!!!"
"हो हो...! जरा सबुरीनं घ्या. किती घाई?"
"मोहब्बते पाहिलाय मी. त्याचं काय? सर पर बाल आणि मोहब्बतेचा डायलॉग याचा काय संबंध? बरं पुढे सांगा."
"एक नही, पुरे तीन साल मन ही मन मे मोहब्बत करती थी..."
"फिर क्या हुआ?"
"बातें हुई... मुलाकातें हुई..."
"और फिर...?"
"फिर क्या? एक दिन उसने पुछा..."
"क्या?"
"ये मोहब्बत क्या होती है? ये मुहब्बत कैसे होती है..."
"तो उसे क्या जबाब मिला?"
"उसने कहा... जो तुम करती हो! वही तो मोहब्बत है...!!!"
"मैं...?"
"अरे आप नही.. मैं उस लडकी की बात कर रहा हूँ... आपके मन मे क्या है? ये मैं कैसे बता सकता हूँ?"
"अच्छा अच्छा!!! वह लडकी भी मन ही मन खुश हुई होगी!"
"हां! शायद आपकी तरह! फिर लडके ने पुछा, क्या तुम भी मुझे चाहती हो?"
"अं......"
"सांगा ना..!"
"उस लडकीने क्या कहा?"
"तुम ही बताओ..."
"धत्! मला काय माहीत..!"
"म्हटलं ना बायका लबाड असतात. सांगा ना! तुम्हीच सांगा. काय उत्तर दिले असेल तिने?"
"लाजली असेल. उत्तर द्यायला शब्दही सुचले नसतील तिला. पण ते जाऊ द्या. तिने काय उत्तर दिले?"
"वह बोली..."
"क्या??"
"साल्या, तीन वर्षापासून वाट बघतेय, तू प्रपोज केंव्हा करतोस याची."
"ओह!!!"
"तात्पर्य काय? बायका स्वतःच्या मनातलं ओठावर येऊ देत नाहीत. तीन वर्षे वाट पाहण्यात घालवली. त्यापेक्षा स्वतःच त्याला मनमोकळेपणाने सांगितले असते तर काही बिघडले असते का?"
"तुम्हीच म्हटलं ना बायका लबाड असतात म्हणून. पण खरं सांगू का? आम्हाला हे तुमच्या तोंडून ऐकायचं असतं. म्हणून तर प्रत्येकवेळी एवढं बोलूनही आम्ही विचारत असतो, अजून काही? आणि तुम्ही खुशाल 'नाही' म्हणून सांगता."
"असू द्या तीन वर्षांनी का होईना... प्रपोज तर केले. बाय दि वे! मी आता दारात उभा आहे. दार उघडून आत घ्याल का?
"अगं बाई! काय हे!"
"सरप्राईज!!! Happy Marriage Anniversary!!!"

-- श्री नंदकिशोर गायकवाड.
#मुसाफिर